จรัล ดิษฐาอภิชัย
From Politicbase/
จรัล ดิษฐาอภิชัย เคยดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ เกิดที่จังหวัดพัทลุง
ก่อนเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลา "จรัล" เป็นหนึ่งในสมาชิก "สภาหน้าโดม" กลุ่มอิสระ มธ. ซึ่งเป็นแกนหลักในการชุมนุมเรียกร้องให้ปล่อย "13 กบฎ" ที่ลานโพธิ์ วันแรกๆ
หลังกรณีนองเลือด 6 ตุลา จรัลเดินทางเข้าป่าทางเขตฐานที่มั่นเขาค้อ-หินร่องกล้า ต่อจากนั้นก็ถูกส่งไปอยู่ที่สำนัก 61 ฐานที่มั่นน่านเหนือ ร่วมกับกลุ่มปัญญาชนปฏิวัติคนอื่นๆ อาทิ จาตุรนต์ ฉายแสง, บุญส่ง ชเลธร, เกรียงกมล เลาหไพโรจน์, เอนก เหล่าธรรมทัศน์ ฯลฯ ช่วงอยู่ในป่าเขาใช้ชื่อจัดตั้งว่า สหายแผ้ว/ชัย ภายหลังเขาได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนัก 61 แห่งฐานที่มั่นภูพยัคฆ์ จ.น่าน
เมื่อกลับคืนสู่นาคร จรัลหิ้วกระเป๋าบินสู่ปารีส ไปเรียนต่อด้านประวัติศาสตร์ และใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นหลายปี ก่อนจะกลับมาทำงานด้านสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย
เมื่อ 10 กว่าปีก่อน เขาแปลหนังสือดีมีคุณค่าออกมาเล่มหนึ่งชื่อ "ปฏิวัติฝรั่งเศส" โดยถ่ายทอดภาพการปฏิวัติของชนชั้นกลางครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก
หนังสือเล่มหนาปึ้ก ได้รับการสนับสนุนจากพันศักดิ์ วิญญรัตน์ ซึ่งขณะนั้นทำงานอยู่ที่ค่ายผู้จัดการ จึงจัดพิมพ์ในนามสำนักพิมพ์ผู้จัดการ ของ สนธิ ลิ้มทองกุล
จะว่าไปแล้ว จรัลคุ้นเคยกับคนในค่ายผู้จัดการเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นชัยศิริ สมุทวนิช หรือคำนูณ สิทธิสมาน แต่มาห่างหายไปจากค่ายนี้ก็ตอนที่ "สนธิ" ประกาศศึกกับ "ระบอบทักษิณ" เนื่องจากจรัล ไม่เห็นด้วยกับแนวทางการ "คืนพระราชอำนาจ" ของสนธิ และพวก
เมื่อเกิดการรัฐประหาร จรัลเป็นปัญญาชนคนแรกๆที่ออกมาแสดงตัวต่อต้านการยึดอำนาจ และเรียกร้องให้คนเดือนตุลาเลือกข้าง ว่าจะเอา "ประชาธิปไตย" หรือ "เผด็จการ"[1]
ในช่วงที่มีการรณรงค์ต้านรัฐประหารช่วงปี 2549 - 2550 เขาเป็นที่ปรึกษาของกลุ่มต้านรัฐประหาร ได้รับเชิญให้ไปปราศรัยในเวทีที่สนามหลวงหลายครั้ง ต่อมาเขาดำรงตำแหน่งแกนนำชุดแรกของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ด้วยการที่เขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับกลุ่มนปช. ในขณะที่ยังมีตำแหน่งกรรมการสิทธิฯ และกรณีการนำนปก. ไปปราศรัยยังหน้าบ้านสี่เสาเทเวศน์ และเกิดการปะทะขึ้น ส่งผลให้มีการล่ารายชื่อเพื่อถอดถอนเขาออกจากตำแหน่งกรรมการสิทธิฯ ในเวลาต่อมา
เขาถูก คำนูณ สิทธิสมาน โจมตีอย่างหนักเรื่องที่ไปเป็นแกนนำของนปก. ในขณะที่ยังดำรงตำแหน่งคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ คำวิพากษ์ของคำนูณยังแฝงกลิ่นไอการโจมตีจรัลว่าต้องการขจัดอำนาจพวกเจ้า ขจัดอำนาจศักดินา ในบทความที่คำนูณเขียนลงหนังสือพิมพ์ผู้จัดการนั้นบ่งบอกถึงแนวคิดในการผลักดันให้สนช. ปลด จรัลออกจากคณะกรรมการสิทธิฯ[2]
ในวันที่ 26 ก.ย. 50 สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ได้พิจารณาผลการสอบสวนข้อเท็จจริงตามญัตติถอดถอน นายจรัล ดิษฐาอภิชัย จากกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ โดยการพิจารณาถอดถอนกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติจะต้องใช้เสียง 3 ใน 5 คือ 150 เสียง ตามพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ พ.ศ.2542 ซึ่งนายคำนูณ สิทธิสมาน สนช.เป็นผู้เสนอญัตติดังกล่าว โดยเสนอให้เป็นการประชุมลับ จากนั้นได้มีการประชุมลับเพื่อพิจารณารายงานของคณะกรรมาธิการฯ โดยใช้เวลา 1 ชั่วโมงครึ่ง และในที่สุดที่ประชุมได้ลงมติ และปรากฏว่าเสียงส่วนใหญ่ 156 เสียง ให้ถอดถอนนายจรัล ไม่ให้ถอดถอน 1 เสียง และงดออกเสียง 3 เสียง โดยที่ประชุมได้มอบหมายให้นายสมชาย แสวงการ และนายสมหมาย ปาริจฉัตต์ สนช. ร่างคำแถลงการณ์ชี้แจงการลงมติถอดถอนนายจรัล[3]
ผลจากการลงคะแนนดังกล่าวของสนช. จึงส่งผลให้จรัลต้องพ้นจากตำแหน่งกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
Contents |
ประวัติการศึกษา
- สำเร็จการศึกษา ปริญญาตรี - รัฐศาสตร์บัณฑิต ภาควิชาการปกครอง คณะรัฐศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์
- ปริญญาโท - สาขาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยปารีส 7
- ประกาศนียบัตรวิชาการชั้นสูง - ปรัชญาการเมือง มหาวิทยาลัยปารีส 1 (ซอร์บอร์น)
ประสบการณ์การทำงาน
- พ.ศ. 2533 - 2543 - อาจารย์ประจำภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
- พ.ศ. 2541 - 2543 - ประธานสมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน (สสส. : UCL :Union for Civil Liberty)
- พ.ศ. 2544 - 2550 - กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
ผลงานเขียน
- รายงานวิจัย แนวทางการจัดทำประชาพิจารณ์ในสังคมไทย (ร่วมกับคณะ)
- รายงานวิจัย "แนวทางการยกเครื่องรัฐสภาไทย"
- หนังสือ "การปฏิวัติฝรั่งเศส" เล่ม 1 ,เล่ม 2
- หนังสือ "ก่อนจะถึง 14 ตุลา"
- หนังสือ "จากราชดำเนินถึงชเวดากอง"
- หนังสือ "คู่มือ สิทธิมนุษยชน สำหรับพลเมือง"
- หนังสือ "บนหนทางสิทธิมนุษยชน"